środa, 21 listopada 2012

Kilka przemyśleń.

W trzeciej klasie wstąpiłam do zuchów. Byłam zachwycona. Każda zbiórka, każdy biwak był dla mnie przygodą. Dobrze się tam czułam. Pokochałam atmosferę ognisk, gdy śpiewaliśmy przy akompaniamencie gitary, słuchaliśmy gawęd. Poznawałam wielu ludzi. W pokoju nad łóżkiem miałam karteczkę z prawami zucha. Później przeszłam do drużyny harcerskiej razem z kolegą z klasy. Tam czekało mnie więcej wyzwań, więcej niesamowitych, magicznych chwil. Cieszyłam się i wierzyłam w idee wyznawane przez harcerzy. Później po jednym obozie coś we mnie pękło. Zaczęłam wątpić w siebie. Zmieniłam drużynę w szóstej klasie. Była to drużyna żeńska. Tam, co prawda zadania były nieco mniej wymagające. Głównie skupiałyśmy się na rzeczach związanych ze sztuką. Malowaniem, śpiewaniem itp. Ale byłam zadowolona, ale w głowie znowu pojawiły się wątpliwość. Utrwaliły się na kolejnym obozie. Często mówili nam o ciągłym doskonaleniu się, przestrzeganiu prawa harcerskiego. Ale gdy przyglądałam się moim znajomym, coraz częściej zauważałam, że w rzeczywistości robili coś zupełnie odwrotnego. Dziewczyny często plotkowały, i drwiły ze swoich młodszych lub mniej zręcznych koleżanek. To samo z chłopakami. Często się kłóciliśmy, płakaliśmy na przemian godząc się i ponownie plotkując na siebie i wszczynając coraz gorsze awantury, wycinając coraz to gorsze kawały. Po obozie wszystko się jakoś uspokoiło. Myślałam, że teraz, gdy już przeszliśmy do drużyny starszoharcerskiej będzie lepiej. I z wierzchu można było stwierdzić, że było. Ale wystarczyło się choć trochę lepiej przyjrzeć, bardziej wsłuchać. Nadal plotkowaliśmy na siebie. Coraz bardziej złośliwie. Było mi z tym źle, ale nie dawałam po sobie nic poznać. Dalej chodziłam na zbiórki i jeździłam na biwaki, licząc w duchu na to, że sytuacja wkrótce się naprawi, i będziemy zgraną, wierzącą w harcerskie ideały drużyną. Minął kolejny obóz. Czułam się jak pusta muszla. Wysiadłam z autokaru i wszyscy utworzyliśmy krąg, żeby oficjalnie zakończyć ten wyjazd. Tym razem, życzenie byśmy dalej się doskonalili odebrałam jako puste słowa. Po zakończeniu naszło mnie dziwne, dziecinne pragnienie. Marzyłam, żeby leżeć już w łóżku w piżamie i czekać aż mama uśpi mnie jakąś kołysanką i przytuli. Omal się nie popłakałam. Mimo to, pod koniec wakacji zdecydowałam, że zostanę w ZHP. Że nie może być tak źle, że dramatyzuję. Zrezygnowałam w październiku tego roku, po czwartej zbiórce. Gdy znajoma z drużyny zapytała się czemu już nie chodzę na spotkania, zbyłam ją krótkim ,,Znudziło mi się". Spojrzała na mnie jak na idiotkę i odeszła. 
___________________________
Z góry uprzedzam, że nie mam zamiaru nikogo zniechęcać do harcerstwa. Chciałam po prostu jakoś sobie ulżyć, bo dręczyło mnie to wszystko od dłuższego czasu. Z góry przepraszam, jeśli kogoś uraziłam. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz